Ο Μαλάκας του Αιώνα

Υποστήριζα τον πορτοκαλί Γερμανοσκωτσέζο χλιμίτζουρα καθ' όλη την διάρκεια του 2016 ως μοναδική εξω-συστημική απάντηση στην λαίλαπα της Αριστεράς όπως αυτή προέλαυνε μέσα από τους αποκαλούμενους 'Δημοκρατικούς' και την φαμίλια των Κλίντον. Πανηγύριζα εκείνη την εκλογική νύχτα του Νοεμβρίου, καθώς η ατζέντα που υποσχόταν ήταν βγαλμένη μέσα από τα πιο τρελά εθνοκεντρικά όνειρα: κλείσιμο των συνόρων και πάταξη του λαθρεποικισμού, σταμάτημα των Αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων ανά την υφήλιο, φρένο στην εξαγωγή της πρωτογενούς παραγωγής από τις πολυεθνικές, πάταξη του αριστερισμού στην κοινωνία και την παιδεία, προστασία της οικογένειας με ακύρωση του διεμφυλισμού, ανελέητο κυνηγητό στην εγκληματικότητα και το ναρκεμπόριο, κάθαρση στο βαθύ κράτος και εξοβελισμός των αριστερών / neocon δυναστειών που διαφέντευαν την Ουάσιγκτον, εναλλακτικά χτυπήματα στα καθεστωτικά woke αφηγήματα που εκπορεύονταν από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και τη Silicon Valley, αποτροπή του πυρηνικού ολοκαυτώματος με ομαλοποίηση των σχέσεων με Ρωσία, κτλ κτλ

Η αρχική χαρά έδωσε σχεδόν αμέσως τη θέση της στην απογοήτευση καθώς, πριν ακόμη βγει το 2016 και πολύ νωρίς στο 2017, έγινε εμφανές ότι ο Τραμπ όχι μόνο δεν ήταν ο ηγέτης της Δύσης που ελπίζαμε, αλλά ήταν ένας χαμηλής νοημοσύνης και μορφωτικού επιπέδου βαθύπλουτος γραφικός, η συμπεριφορά του οποίου συγκέντρωνε τα αρνητικά στερεότυπα του Γιάνκη - φιλαργυρία, υλισμός, αμάθεια, έπαρση, ατομισμός, εγωισμός. Η απογοήτευση χειροτέρευε καθώς μάθαινα ότι ο πορτοκαλής μαλακοπίτουρας όχι μόνο δεν ήταν ικανός να εφαρμόσει την ατζέντα του, αλλά είχε γεμίσει όλες, κυριολεκτικά, τις θέσεις ευθύνης και τα υπουργεία με... διασημότητες του καθεστώτος που υποσχόταν να ανατρέψει - αφού στο μεταξύ είχε προλάβει να περιθωριοποιήσει τους ανθρώπους που είχαν ουσιαστικά σχηματίσει την προεκλογική του ατζέντα. Τότε κατάλαβα ότι ο Τραμπ, πέρα από οικονομικά μεγέθη και έννοιες, δεν είχε την παραμικρή ιδέα από πολιτική σε σημείο να μην ξέρει καν τι είναι η Αριστερά, τι πρεσβεύει, που εκτείνεται, ποιός ο αντίλογος και ποιό το τελικό διακύβευμα. Εγώ και άλλοι ανά τον κόσμο, είχαμε βρεθεί αγκαλιά με έναν δισεκατομμυριούχο κυρ-Παντελή που δεν ήξερε κατά που πέφτει η Ευρώπη στον χάρτη (ακόμα και σήμερα μπερδεύει τη Γροιλανδία με την Ισλανδία και τη Νορβηγία με τη Δανία). Για να μην μιλήσουμε για καλλιέργεια ιστορική, φιλοσοφική, αισθητική - τα χαρακτηριστικά εκείνα δηλαδή που θα έπρεπε να είχε, στοιχειωδώς, κάποιος 'Δυτικός ηγέτης'.

Φυσικά, η βαθιά ριζωμένη και εγκαθιδρυμένη στους κόμβους της Αμερικανικής εξουσίας Αριστερά τον γαμούσε δίχως σάλιο (όχι θα τον άφηνε) καθ' όλη την διάρκεια της εφιαλτικής, πρώτης τετραετίας του. Καθώς οι Αμερικάνικες μεγαλουπόλεις καίγονταν με αφορμή τον θάνατο ενός σεσημασμένου εγκληματία, ο Τραμπ έβγαινε και χαρακτήριζε τα αναρχοαριστερά τάγματα εφόδου "terrible people" δηλαδή απαίσιους ανθρώπους, αφήνοντάς μας άναυδους απέναντι στην απεραντοσύνη του σουρρεαλισμού της περιστάσεως. Ως γκραν φινάλε ήρθε η γρίππη των κινέζων νυχτερίδων που μεταλλάχθηκε ακριβώς έναν χρόνο πριν τις Αμερικανικές εκλογές και χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για 60 εκατομμύρια επιστολικές ψήφους, οι οποίες κατέστησαν τον ψωριάρη Μπάϊντεν δημοφιλέστερο του Ομπάμα. Σε εκείνο το σημείο, ένα σοβαρό MAGA κίνημα θα έπρεπε να ξεχάσει τον Τραμπ στο Μαρ'α Λάγκο του και να συγκεντρωθεί στην ανάδειξη του επόμενου ηγέτη. Όμως, κακά τα ψέμματα, τέτοιο κίνημα δεν υφίσταται επ' ουδενί στις ΗΠΑ, όπου εθνικά ιδανικά παραμένουν ο ατομισμός, ο καταναλωτισμός, η τιμή της βενζίνης, η μουσική country και τα πυροβόλα όπλα. Ούτως, καθώς και λόγω μιας κωλοσφαίρας που δεν βρήκε στόχο, μας προέκυψε ο πορτοκαλής ηλίθιος, ξανά. Αυτή τη φορά παρέα με άλλους ηλίθιους και με την ηλιθιότητα αποφασισμένη να εφαρμοστεί.

Η αποφασισμένη ηλιθιότητα ταυτόχρονα διψάει για εκδίκηση. Βλέπετε, στην πρώτη του τετραετία η Αριστερά είχε ξεσκίσει, αλαφιάσει και πλαντάξει τον δυστυχή δισεκατομμυριούχο έως του σημείου μετά τον πρώτο χρόνο θητείας να προκαλεί απλά τον οίκτο, και άπαντες να μετράμε μήνες αντίστροφα μέχρι να τελειώσει το μαρτύριό του. Το κίνημα MAGA χωριζόταν σε δύο ομάδες: αυτούς που προσπαθούσαν να του επισημάνουν, ματαίως, ότι ο υπεύθυνος που μόλις διόρισε στο τάδε οφίτσιο είναι γνωστό τσιράκι του Μπους ή του Ομπάμα, και τους ψεκασμένους Q-anon / flat-earthers που έλεγαν ότι ο Τραμπ έκανε τον σάκο του μποξ επίτηδες, ως μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Ο ίδιος, όταν δεν διόριζε φιλελέδες και αριστερούς εδώ κι εκεί, μυξόκλαιγε στα ΜΜΕ επειδή τον μπάναραν από το τουίτερ ή το φέϊσμπουκ.

Τώρα έχουμε και τους ημεδαπούς χριστιανοδεξιούς (Μπογδάνοι, Κρανιδιώτες, Καλυβιώτες) να εορτάζουν τα καμώματα του Τραμπ ως ήττες της Αριστεράς. Πρέπει να γίνει σαφές ότι η εκλογική κατάρρευση των αποκαλούμενων 'Δημοκρατικών' δεν έχει καμμία σχέση με τον βλαμμένο. Η Αριστερά πεθαίνει στις ΗΠΑ επειδή απλά δεν έχει μείνει καμμία ζωτικότητα να απομυζήσει από μια κοινωνία που βρίσκεται στα πρόθυρα του εμφυλίου. Όπως το παράσιτο πεθαίνει μαζί με τον ξενιστή, έτσι και η Αμερικάνικη Αριστερά μεταστοιχειώνεται σαπίζοντας ως φερέφωνο του Κατάρ (η γριά-μάγισσα μητέρα του Εμίρη είναι μέγας χορηγός των Αμερικάνικων πανεπιστημίων), φορέας και συλλογικότητα του Global South αφηγήματος, και διηπειρωτική λέσχη για μπροοδευμένους μασώνους, πολιτικούς και καναλάρχες. Ο δε Τραμπ κατόρθωσε, μετά από 5 χρόνια στον Λευκό Οίκο, να καταργήσει το USAID και να απελάσει κάποιες χιλιάδες λαθρεποίκων.

Η αναπόφευκτη πτώση λοιπόν της Αριστεράς στο σημαντικότερο, ίσως, μετα-ψυχροπολεμικό μετερίζι της, είναι γεγονός σημαδιακό. Και θα ήταν τετελεσμένο, αν δεν βρισκόταν το χαζό πλουσιόπαιδο στα πράγματα, κάνοντας ακόμη και σήμερα την Αριστερά να φαντάζει λύση εναλλακτική στα αδιέξοδα της ανοησίας. Επειδή, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ο Τραμπάκουλας έχει κατορθώσει να τον βρίζει όλη η υφήλιος. Και επειδή, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, έχει χρηματιστεί από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους εχθρούς της Δύσεως με αποτέλεσμα να συμμορφώνεται προς τους σχεδιασμούς τους. Ο υποτιθέμενος 'νέος Καίσαρ' (κατά Σπένγκλερ) που οι δεξιοί υμνούν, δεν καταλαβαίνει ότι το προπύργιο της Δύσης βρίσκεται στο Αιγαίο, τη Μικρασία και την Κύπρο. Αντιθέτως, πιστεύει ότι προπύργια της Δύσης είναι το Τέξας και η Φλόριντα... Και σπεύδει στην Ταϊβάν και τη Νότια Σινική για τα προστατεύσει, διορίζοντας τοποτηρητή της Μέσης Ανατολής κάποιον απίθανο νοσταλγό των Οθωμανών, προδίδοντας μια συμμαχία με τους Κούρδους, σφίγγοντας το χέρι της Αλ-Κάϊντα και αδιαφορώντας για τις γενοκτονίες των μειονοτήτων στη Συρία από Άραβες Σουνίτες. Η καταστροφή που επέφερε μέσα σε λίγες μόνο ημέρες ο αγράμματος εμποράκος στην περιοχή, δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτή. Καταρχήν παρέδωσε στον τουρκομάνικο / τζιχαντιστικό συρφετό έτοιμες τις πετρελαιοπηγές του Κουρδιστάν. Υπενθυμίζουμε, η Τουρκία υπολείπεται μόνο σε ενέργεια για να αναβαθμίσει τον εαυτό της σε περιφερειακή δύναμη και ο Τραμπ της στρώνει το δρόμο προς την ενεργειακή επάρκεια. Έπειτα, κλείνοντας το μέτωπο της Ροτζάβα, η Τουρκία απεμπλέκει στρατιές τις οποίες είχε τραβήξει από το μέτωπο του Έβρου. Τρίτον, ο Τραμπ διατηρεί για την Τουρκία το μύθο του αήττητου, καθιστώντας την ντε φάκτο πολέμαρχο του Σουνιτικού Ισλάμ - κάτι που θα έχει συνέπειες ακόμη και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Τέταρτον, καθιστά την Συρία δορυφόρο της Τουρκίας, καθώς το κράτος των 20 εκατομμυρίων Σουνιτών θα το λειτουργούν και διαχειρίζονται Τούρκοι τεχνοκράτες - με ό,τι θα σημάνει αυτό για Λίβανο, Ισραήλ, Ιορδανία, Ιράκ και φυσικά, Κύπρο. Η απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης κυκλοφορεί σε μπλουζάκια, όμως παραμένει αμφίβολο το κατά πόσο τα τελειωμένα Αμερικανάκια του MAGA και του America First μπορούν να εντοπίσουν την Κωνσταντινούπολη στον χάρτη (και δεν θα την μπερδέψουν με τη Νάπολη, τη Μαριούπολη ή την Περσέπολη).

Σύντροφοι, ηττηθήκαμε. Οι χειρότεροι φόβοι μας για τον Τραμπ έχουν γίνει πραγματικότητα. Καταλάβετέ το, δεν υπάρχει κανένα '4-d chess', τετραδιάσταστο σκάκι δηλαδή που υποτίθεται ότι ο πορτοκαλής τενεκές έπαιζε την 1η του τετραετία, χάνοντας επίτηδες για να εμφανιστεί τελικά νικητής. Είμαστε θεατές στο ίδιο έργο, που ξεκινά με ψεύτικες υποσχέσεις και τελειώνει με πανωλεθρία - ο πόλεμος στην Ουκρανία, τον οποίο ο Τραμπ υποσχόταν ότι θα τελείωνε μέσα σε 24 ώρες, μαίνεται ακόμη μετά από 14 μήνες. Όχι μόνο δεν έκλεισε το μέτωπο στην Ουκρανία, αλλά πάει να ανοίξει μέτωπο στη Γροιλανδία - χώρες όπως η Γαλλία έχουν στείλει στρατό εκεί. Το σχέδιό του να φτιάξει ουρανοξύστες στη Γάζα προκαλεί εγκεφαλικά σε Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς. Σε Κατάρ και Τουρκία, οι στρατηγιστές του τζιχαντιστικού Ισλάμ βλέπουν επάνω του έναν πρώτης τάξεως χρήσιμο ηλίθιο. Τον πουλάνε και τον αγοράζουν στην κατάλληλη τιμή (λεφτά υπάρχουν). Του σερβίρουν παραμύθι ότι οι τζιχαντιστές που έχουν συρρεύσει στη Συρία θα πάνε να απελευθερώσουν το Ιράν, και αυτός το τρώει, και εξαϋλώνει μια δεκαετία προσέγγισης με τους Κούρδους. Αν τον άφηνε το Κογκρέσο θα είχε ήδη πουλήσει F35 στον Ερντογάν, κάτι που ήταν έτοιμοι να κάνουν οι 'Δημοκρατικοί' το 2016 - οι Τούρκοι το οσμίζονται και ανασύρουν το θέμα καθημερινά. Αν οι Σαουδάραβες του έδιναν τα χρήματα που θα ξοδεύσουν για το The Line, ο μέγας Ηγέτης της Δύσεως θα τους πουλούσε και τη μάνα του, με δώρο τη Μελάνια. Άργησε έναν ολόκληρο χρόνο να στείλει πρέσβη στην Ελλάδα επειδή... κρατούσε μούτρα στο Μητσοτάκη - όταν τελικά την έστειλε, αυτή μας λέει "βρείτε τα", ακριβώς δηλαδή ό,τι μας έλεγε και ο προηγούμενος πρέσβης του Μπάϊντεν... Και όσο για την Αριστερά, τέτοια ανθρωπάκια είναι βούτυρο στο ψωμί της. Η ήττα στα midterm έρχεται ολοταχώς, οι 'Δημοκρατικοί' θα νεκραναστηθούν για δεύτερη φορά και ο Καίσαρ θα περάσει το υπόλοιπο του βίου του σε φυλακή υψίστης ασφαλείας.

Σε όσους επιμένουν μετά από 10 χρόνια ήττας και ντροπής να υποστηρίζουν τον Μαλάκα του Αιώνα λέω με αδελφική αγάπη: Ψαχτείτε. Πηγαίνετε σε κάποιο γιατρό. Ή μάλλον, αφήστε το. Δεν έχετε καμμία ελπίδα.
Και σε όσους στα επόμενα χρόνια έρθουν αντιμέτωποι με την γεωπολιτική των εκατό εκατομμυρίων στρατευμένων Σουνιτών με βαριά βιομηχανία και ενεργειακή αυτονομία, και σε όσους θα δυσκολεύονται αφάνταστα να πείσουν ότι ο Εθνοκεντρισμός δεν είναι η κοσμαντίληψη των ηλιθίων... Ξέρετε σε ποιόν θα το χρωστάτε.