Καββαδίας και Ελευθερίου

Ο Καββαδίας, ένας άνθρωπος τετράγωνος, που η ζωή αφήνει επάνω του ροδιές και μπαντιλίκια. Κρατάει το τσιγάρο σα να είναι μάσκα οξυγόνου σε εντατική, ρουφώντας καθώς μιλάει με ανακάτωμα στίχων και λέξεων. Φοράει τη γραβάτα διεκδικώντας τον τίτλο του γηγενούς, νομοταγούς πολίτη για χάρη της κάμερας, μην μπορώντας ωστόσο να κρύψει το περιπλάνημα του βλέμματος που σημαδεύει τους διαχυτικούς, τους παλαβούς και ονειροπαρμένους.
Ο Ελευθερίου, ένα ανθρωπάκι που φοράει το πουκάμισο κουμπωμένο στο λαιμό αλλά έξω από το παντελόνι, τα γυαλιά του εκ γενετής φύτουλα μπροστά από βλέμμα συμβατικά ευχάριστο και βαρετό, και μάτια που είναι μικροσκόπια λέξεων, που κάθεται στην καρέκλα με τον ειδικό τρόπο του άντρα που δεν έχει ιδρώσει στη ζωή του.

Διαφορές μεταξύ του Χριστιανικού και του Παραδοσιακού έθους

 

 

Ανώτερο ιδανικό
Χριστιανισμός : αγάπη
Παράδοση : ευγνωμοσύνη

 

 Πρώτη συμφορά
Χριστιανισμός : ανυπακοή
Παράδοση : απολησμόνηση

 

Οδός προς την εξιλέωση
Χριστιανισμός : συγχώρεση
Παράδοση : αποκατάσταση

 

 

 

Επανάσταση

 

 

ἐπαν + ίστημι (ἱστάω, στᾰτίζω)

Ανεγείρω εκ νέου, Ξαναστήνω

Τρελός

Ένα δευτεριάτικο πρωινό ο 25χρονος Αμερικάνος Aaron Bushnell βάζει τη στρατιωτική του στολή, παίρνει τον αναπτήρα του, γεμίζει ένα παγούρι με βενζίνη και ξεκινάει για την Ισραηλινή πρεσβεία στην Ουάσινγκτον. Στα λίγα τελευταία μέτρα πριν φτάσει από έξω, ανοίγει την κάμερα στο κινητό του, αιτιολογεί λιτά την πράξη του και αφού στήσει το τηλέφωνο σε κάποιο τρίποδα, λούζεται με τη βενζίνη, βάζει το καπέλο του ως σωστός στρατιώτης και αυτοπυρπολείται, κραυγάζοντας "Ελεύθερη Παλαιστίνη". Το μεταλλικό παγούρι που κυλάει στην άσφαλτο ηχεί αντί κάποιου ιδεατού εμβατηρίου, τονίζοντας το άδοξο της σκηνής αλλά και του υπόλοιπου κόσμου. Αναστατωμένοι φρουροί από τα γύρω φυλάκια τρέχουν στο σημείο με τα όπλα τους προτεταμένα στον νεαρό που καίγεται, φωνάζοντάς του να πέσει κάτω, σκοπεύοντας ίσως να τον συλλάβουν συμφώνως προς τη διαδικασία. Και ο νεαρός πέφτει, έχοντας πια γίνει μια φλεγόμενη μάζα από ύφασμα και σάρκα - μέχρι να φτάσουν οι πρώτοι πυροσβεστήρες είναι αργά. Στο νοσοκομείο θα διαπιστωθεί ο θάνατός του.

Παραμύθι, μέρος 1ο

Ευγνωμοσύνη.

 

Δήμητρος γὰρ ἀφικομένης εἰς τὴν χώραν ὅτ᾽ ἐπλανήθη τῆς Κόρης ἁρπασθείσης, καὶ πρὸς τοὺς προγόνους ἡμῶν εὐμενῶς διατεθείσης ἐκ τῶν εὐεργεσιῶν ἃς οὐχ οἷόν τ᾽ ἄλλοις ἢ τοῖς μεμυημένοις ἀκούειν, καὶ δούσης δωρεὰς διττὰς αἵπερ μέγισται τυγχάνουσιν οὖσαι, τούς τε καρπούς, οἳ τοῦ μὴ θηριωδῶς ζῆν ἡμᾶς αἴτιοι γεγόνασι, καὶ τὴν τελετήν, ἧς οἱ μετασχόντες περί τε τῆς τοῦ βίου τελευτῆς καὶ τοῦ σύμπαντος αἰῶνος ἡδίους τὰς ἐλπίδας ἔχουσιν

 

Ένα μεσημέρι του Ιουλίου μια γυναίκα καθόταν σε ρηχό σπήλαιο, ένα κοίλωμα στα ριζά των βράχων με αρκετή σκιά και δροσιά για να ανακουφίσει κάποιον από τον καυτό ήλιο. Λίγο μακρύτερα ήταν ένα καλοφτιαγμένο πηγάδι και ο δρόμος, που στο μέρος εκείνο ήταν σχετικά πλατύς και στρωμένος με λειασμένη πέτρα. Μια νεότερη κοπέλα στεκόταν και την κοίταζε, και η γυναίκα κοίταζε χαμηλά, το έδαφος. Μακρύτερα, δέντρα κάθε λογής άπλωναν τα κλαδιά τους το ένα πάνω από το άλλο, απτόητα από τη ζέστη, με πρώτο και καλύτερο ένα πλατάνι. Το βουητό των τζιτζικιών ήταν το μόνο που ακουγόταν, μέχρι που η γυναίκα άρχισε να μιλάει: